Peuterpuberteit: ‘Ik Ben 2 En Ik Zeg Nee!

Zegt je peuter ineens vastberaden op alles ‘Nee!’ en heeft je kind last van stemmingswisselingen en driftbuien? Welkom in de peuterpuberteit! Deze fase begint meestal rond de 18 maanden en eindigt rond het vierde jaar. Een periode waarin je peuter een grote verandering doormaakt en ontdekt dat hij een eigen persoon is. Je peuter krijgt een eigen willetje en gaat grenzen verkennen. Hij/zij wil graag op eigen benen staan en alles zelf doen. Het probleem is dat het eigenlijk nog niet zoveel zelf kan. Dit werkt frustrerend en maakt je kind soms boos en zelfs angstig. Het kan regelmatig voorkomen dat je kind zo wordt meegesleept door zijn emoties, dat er geen land mee te bezeilen is.

Gerelateerde afbeelding

TIP 1: VOORKOM DWARS GEDRAG

Sommige dingen die nog te moeilijk of gevaarlijk voor je peuter zijn, zoals bepaalde spelletjes of situaties, kunnen zorgen voor frustraties. Probeer deze frustratie voor te zijn, door het samen met je kind te doen of door een alternatief te geven. Het is immers niet leuk steeds te horen dat iets nog niet mag of kan, omdat hij of zij er nog te klein voor is. Bedenk dat vermoeidheid soms ook roet in het eten kan gooien. Kijk goed naar je kind. Is het moe na een ochtend kinderdagverblijf, dan maar beter niet meteen door naar de supermarkt.

TIP 2: LAAT JE KIND ZOVEEL MOGELIJK ZELF DOEN

Het is wel belangrijk om niet alles voor je kind op te lossen en steeds een alternatief te bieden. Komt je kind niet in gevaar, help het dan iets voor elkaar te krijgen, zonder dat je het gelijk voor hem of haar oplost. Zo geef je je kind de kans om zoveel mogelijk zelf te doen. En moedig je peuter hier dan ook bij aan: “Knap van jou zeg, dat jij dat al kunt. Wat een grote jongen/meid ben jij al!”. Dit geeft je kind zelfvertrouwen.

TIP 3: ‘NEE IS NEE’

Soms mag iets gewoon niet en is er ook geen alternatief. Houd dan voet bij stuk en vertel je peuter rustig waarom je het hem of haar verbiedt. Als je consequent blijft, weet je kind op een gegeven moment dat het de grenzen echt niet mag overtreden. Maak goed de overweging wanneer je ‘nee’ zegt. Zeg niet op alles ‘nee’ omdat je per se wilt dat het op jouw manier gebeurt. Misschien is het idee van je kind ook prima.

TIP 4: TOON BEGRIP VOOR ZIJN/HAAR GEVOELENS

Hoe je ook je best doet, elke peuter is regelmatig gefrustreerd. Blijf rustig, erken de frustratie van je kind en benoem dit in eenvoudige woorden. Je geeft hiermee aan dat je je bewust bent van hoe hij/zij zich voelt en dat is fijn voor je kind. Dat betekent niet dat je moet toegeven aan zijn eisen, blijf wel consequent.

TIP 5: KRIJG ZELFKENNIS

Voor jou als ouder kunnen de buien van je peuter een ware aanslag op je gemoedstoestand zijn. Het kan erg frustrerend zijn om maar niet te begrijpen wat je kind bedoelt. Merk je dat je snel boos wordt als je kind een driftaanval krijgt? Bedenk dan eens waarom je zo boos wordt. Ben je bang om de controle te verliezen? Of maak je je druk om wat anderen ervan zullen denken? Of heb je misschien (te) hoge verwachtingen van je jonge kind? De stress die dit geeft, bepaalt hoe jij in zo’n situatie reageert. Door de oorzaak van jouw reactie te achterhalen, lukt het je wellicht beter om de volgende keer rustig te reageren. Merk je dat je echt boos wordt? Loop dan even weg en zeg tegen je kind dat je even moet afkoelen om rustig te worden.

TIP 6: GEEF “NEE” GEEN KANS

Als je peuter in de ‘nee-fase’ zit, zal het dit woord gebruiken zelfs wanneer het eigenlijk ‘ja’ bedoelt. Dit is dus heel verwarrend. De truc is om je kind geen kans te geven om ‘nee’ te zeggen. In plaats van een ja/nee-vraag als “Zullen we met de blokken een toren bouwen?” kun je vragen: “Wat wil je doen, samen een mooie tekening maken of met de blokken een toren bouwen?”.

Afbeeldingsresultaat voor NEE zeggen tegen je kind

Wat voor impact heeft het eigenlijk op je kind als jij boos wordt, moppert en schreeuwt?

Natuurlijk weet ik, het gebeurt soms. Iedereen schreeuwt  wel eens tegen zijn kinderen of zegt dingen die je liever niet had willen zeggen. Dat kan. Bied je oprechte excuses aan aan je kind (daar leert je kind ook weer van). Maar wanneer het regelmatig gebeurt is het heel belangrijk om te weten wat de impact is op je kind.

En het gaat in dit geval niet over grenzen stellen en ‘functioneel’ boos worden. Of te wel, boos worden met je roze bril zoals ik dat altijd noem. Kinderen hebben het nodig dat je soms boos wordt, puur en alleen om te weten dat er grenzen zijn en om te leren wat wel en niet mag. Het gaat in dit geval echt om boos worden op een manier waarvan je later spijt hebt. Wanneer je dingen doet of zegt die je echt beter kunt laten.

Dus welke impact heeft dit op je kind?

Je kind schrikt en sluit zich voor je af. Het gaat niet eens om wat je zegt, maar vooral hoe je het zegt. Je houding, je stem, je ogen en vooral jouw diepgewortelde frustratie. Ik heb het nu over schreeuwen, maar het gaat in dit geval ook over een minachtende, afkeurende manier van praten over je kind. Of over het continu blijven mopperen op je kind.

Hij ervaart angst en het voelt onveilig. Daarbij kan het, als het te vaak gebeurt, invloed hebben op je kind zijn zelfbeeld. ‘Ik doe het ook nooit goed’, kan hij bijvoorbeeld denken. ‘Ik krijg ook altijd op mijn kop’. Onbewust gaat je kind zich daar ook naar gedragen, want ‘wat maakt het uit wat ik doe, ik krijg toch op mijn kop, dan kan ik net zo goed niet luisteren’.

Het gedrag van je kind kan ook veranderen. Wanneer hij boos is gaat hij ook schreeuwen, want dat is wat hij ziet bij jou. Dat is het voorbeeld dat hij krijgt.

Je wilt als moeder je kind niet slaan. Maar laatst las ik de quote ‘schreeuwen is als slaan met woorden.’ Zoveel impact kan het hebben. En ook in dit geval is constant mopperen of afkeurend praten over je kind, exact hetzelfde.

Maar het heeft ook impact op jou, als moeder. Want het feit dat je kind bang is en zich niet veilig voelt bij jou, doet pijn. Dat wil je niet. Je wilde juist zo’n lieve, zorgzame moeder zijn, bij wie je kind altijd terecht kan. En nu ben je veranderd in een schreeuwende moeder, waarvan de kinderen achteruit deinzen. En het feit dat je het op geen enkele andere manier voor elkaar krijgt, dan door boos te worden, zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat je faalt als moeder.

Kortom, het wordt tijd om eens 10 tips met je te delen, hoe jij je geduld kunt leren bewaren.

# Tip 1 – Laat je frustraties niet te lang oplopen

Hoe langer je wacht met het benoemen van je frustraties, hoe meer er bij jou interne spanning wordt opgebouwd. Vergelijk het maar met een knikkerbaan. Wanneer je een knikker in de knikkerbaan gooit, rolt hij er aan de andere kant weer uit. Maar wat gebeurt er als je, ergens in die baan, een obstakel zet? Dan kunnen de knikkers niet verder en verzamelen ze zich achter het obstakel.

Op het moment dat het obstakel weg wordt gehaald, rollen al die knikkers er als een gek uit.

Zo is het ook met jouw boosheid en frustraties. Als je ervoor zorgt dat jouw knikkerbaan kan blijven rollen, dan rollen je frustraties er keurig netjes 1 voor 1 uit. En dan is het veel makkelijker om geduldig en beheerst te blijven.

Maar als de frustraties oplopen, omdat je kind niet luistert of omdat je zelf te lang wacht met je grenzen stellen, dan ontplof je en ratelen al die knikkers er tegelijk uit. En dat wil je niet…

# Tip 2 – De wc is je beste vriend

Wanneer je voelt dat je je geduld verliest en je op het punt van ontploffen staat, kies er dan eens voor om weg te lopen. Op de wc met de deur op slot. Dan kan er niemand aan je hoofd zeuren, jij ziet niet wat er gebeurt, dus je kunt je niet nog verder opvreten en je hebt even de tijd om rustig te worden.

We zijn niet zo onmisbaar als we zelf denken. Kinderen kunnen vaak best dingen zelf oplossen en de wereld vergaat niet als jij even niet in de buurt bent (To be clear: het gaat in dit geval over een aantal minuten en niet over halve middagen hè?).

Wanneer je namelijk even tot rust bent gekomen en iets relaxter bent, is de kans dat je de stressvolle situatie op een rustige en beheerste manier kunt aanpakken veel groter.

Tip 3 – Realiseer je dat het niet persoonlijk is

Boos kindHoewel het soms anders lijkt… Geen kind wordt ’s ochtends wakker met het idee ‘Vandaag ga ik mijn moeder eens even de vervelendste dag van haar leven bezorgen’.

Als je kind niet luistert, boos is en maar door blijft drammen, dan haalt dat het bloed onder je nagels vandaan. En op een gegeven moment krijg je zelfs het gevoel dat je kind het doet om jou te ‘pesten’.

Dat is niet zo. Je kind doet niet vervelend om jou een rotgevoel te bezorgen. Je kind doet zo, omdat hij gewoon nog niet weet hoe hij het op een andere manier kan doen. Hij kan nog niet goed genoeg omgaan met nee, hij weet nog niet hoe hij teleurstellingen kan leren accepteren, hoe hij moet omgaan met zijn frustraties en boosheid en hij is er nog niet achter welke manieren van vragen beter werken om je zin te krijgen.

Je kind is nog aan het leren. En dat kan soms gewoon heel vervelend zijn. En dan is het lastig om je geduld te bewaren, ik weet het maar al te goed. Maar onthoud altijd, het is niet persoonlijk op jou gericht.

‘Stomme mama’ is dus geen persoonlijke aanval richting jou, maar een kwestie van onmacht.

# Tip 4 – Wees realistisch

Wees realistisch in wat je van je kind kunt verwachten. Een (jong) kind heeft nu eenmaal meer tijd nodig om zijn brood op te eten, om zijn speelgoed op te ruimen en om door te lopen. En om te doen wat jij van hem verwacht.

We houden soms niet genoeg rekening met het feit dat onze kinderen nog klein zijn en we sommige dingen nog niet mogen/kunnen verwachten van een klein kind. Kinderen zijn nog zo impulsief, ze overzien een situatie nog niet (ze begrijpen dus niet dat 5 minuten langer spelen, betekent dat je te laat komt bij de tandarts) en ze denken gewoon nog niet echt na voordat ze iets doen. Dat moeten ze nog leren.

# Tip 5 – Verval niet in aannames

We hebben vaak de neiging om het gedrag van ons kind te veroordelen, terwijl je niet weet wat zijn gedachte erachter was.

Soms is het namelijk minder erg dan je verwacht…

# Tip 6 – Doe het helemaal anders!

Juist op het moment dat je je kinderen met 3 rollen Ductape achter het behang wil plakken, je volkomen gestoord van ze wordt en je het liefst heel hard wil gaan gillen, kun je ervoor kiezen om het helemaal anders te doen.

Je kunt er namelijk voor kiezen om te flippen, omdat je je punt wil maken. Omdat je toch maar even wil zeggen dat je kinderen zich belachelijk gedragen en dat je er doodmoe van wordt, maar je weet nu inmiddels dat dat niet helpt. En als je dit verhaal nog steeds leest, dan wil je het ook niet op die manier.

Maar wat dan?

Kies er juist dan voor om even iets leuks met je kinderen te gaan doen. Wel iets simpels, want je hoofd kookt nog.

Ga bijvoorbeeld een boek voorlezen op de bank. Je kinderen worden daar rustig van (en jij dus ook) en je zult merken dat je na 10 minuutjes weer een heel andere sfeer in huis hebt.

Bedenk altijd, geduldig zijn is een keuze.

Breng de rust weer terug in huis

# Tip 7 – Vraag je zelf even af wat je bereikt met flippen

Als je bijna dreigt te ontploffen en je op het punt staat om flink te flippen. Vraag jezelf dan even de volgende dingen af:

  • Bereik ik er iets mee als ik ga flippen?
  • Wordt de situatie er beter van?
  • Als ik nu iets ga zeggen, kan ik dat op een kalme en beheerste manier?

Als de antwoorden op de bovenstaande vragen ‘Nee’ zijn, zeg dan liever niets. Je weet nu immers wat de impact van schreeuwen is op je kind. Zorg dat je eerst rustiger bent en grijp dan pas in.

# Tip 8 – Heb je echt haast?

Als ik naar het dorp loop met mijn kinderen, dan vind ik het heel irritant als ze staan te treuzelen. En een worm staan te bewonderen die ze zien in de aarde of een steen die net 3 centimeter groter lijkt dat vorige keer. En dan hoor ik mezelf zeggen: ‘Nou jongens, kom op, even doorlopen.’

Maar de vraag is eigenlijk… waarom?

  • Het is prachtig weer
  • Ik hoef nergens anders naar toe
  • De was is al gedaan (of niet.. ;))

Dus wat is er nu eigenlijk mijn probleem? Wat maakt het uit of ik over 5 of over 15 minuten bij de Jumbo ben?

Als je ergens naar toe moet is het natuurlijk een ander verhaal. Maar hoe vaak zitten we onze kinderen niet op te jutten, terwijl je eigenlijk alle tijd van de wereld hebt.

Geniet er van dat je kind nog vol verwondering kijkt naar alles en daar de tijd voor neemt. Dat een worm in de grond nog iets bijzonders is.

Geef hem even de tijd en ruimte en zeg: ‘Nog 2 minuutjes kijken, dan gaan we weer verder.’

Geniet van de rust

# Tip 9 – Zorg voor jezelf

Je kent vast het verhaal van het zuurstofkapje in het vliegtuig wel, hè? Eerst bij jezelf op doen, omdat je dan genoeg kracht hebt om je kinderen te helpen.

Zo is het thuis ook. Je kunt pas goed voor je gezin zorgen, als je ook goed voor jezelf zorgt. En dat betekent dat je tijd voor jezelf moet maken. Zet jezelf niet altijd op de laatste plek, maar zorg dat jij goed in je vel zit.

Happy mom, happy kids.

Neem dus de tijd om af en toe te ontspannen, zowel binnens- als buitenshuis.

# Tip 10 – Pick your battles

De quote ‘Pick your battles’ las ik toen ik tegen mijn allereerste opvoedbattle aanliep. Mijn oudste zoon was 10 maanden, kroop de hele kamer door en ik had een prachtig, glanzende paarse vaas op de grond staan.

Nou, je kunt je voorstellen, dat wilde meneer wel even ontdekken. En ik was vastberaden, het opvoeden ging nu beginnen, ik zou er wel voor zorgen dat hij er van af zou blijven. En dus haalde ik hem zo’n 50 x per dag weg van die vaas, keer op keer.

En natuurlijk vergat ik niet om met een lage stem en strenge ogen te zeggen: ‘Nee, dat is niet van jou, dat is van papa en mama’. En dan leidde ik hem braaf af, tot hij 5 minuten later weer die prachtige vaas zag staan en het hele riedeltje begon weer van voren af aan.

Dus ik ging op zoek naar hoe je een baby nu kon afleren om aan de spullen van zijn ouders te komen. En terwijl ik dat deed stuitte ik dus op de quote ‘Pick your battles’. Is het de strijd waard? Is het werkelijk zo’n belangrijk punt, dat je daar veel tijd aan besteedt?

En toen dacht ik… Mijn dag wordt er niet leuker op door 50 keer met mijn vingertje te zwaaien dat het niet mag. Weet je wat… Die vaas verplaatsen we naar een plek waar hij er niet bij kan. En je raadt het al.. de dag erna was weer een stuk gezelliger.

En leren dat hij van sommige dingen af moet blijven? Natuurlijk, dat moet hij. Maar kun je het echt al van een 10 maanden oud kind verwachten? Nee toch? Dat kwam wel aan bod toen hij een jaar of anderhalf was.

Kortom, vraag jezelf eens af, waarom voer ik deze strijd? Is dat omdat het werkelijk een heel belangrijk punt is? Omdat je het gevoel hebt, dat je kind deze les nú moet leren om op te groeien tot een zelfstandige volwassene?

Ja? Dan moet je zeker je punt maken en zeker met je kind bespreken wat jij ervan vindt en waarom. Absoluut!

Of voer je de strijd omdat je… Ja? Waarom eigenlijk? Als we echt even stoppen en nadenken of het werkelijk zo belangrijk is, dan zie je vaak dat we al heel snel reageren op iets wat helemaal niet zo belangrijk is. Of iets wat zich zonder jouw hulp ook wel vanzelf had opgelost

Dus. Voor je gaat schreeuwen. Stel jezelf de vraag: Is het de strijd waard? Is het werkelijk een probleem? Of is het alleen maar een probleem, omdat jij dat er van maakt…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!

Shopping cart

Subtotal
Shipping and discount codes are added at checkout.
Checkout
%d bloggers liken dit: